Dnia 10 lipca 2009r. o godz.12,00 spotkaliśmy się w gabinecie Dyrektora Archiwum Państwowego w Kielcach Pana mgr Rafała Chałońskiego.
Leszek Ćwikliński posiadający -Honorowe Członkostwo -naszego Świętokrzyskiego Towarzystwa Genealogicznego „Świętogen” i Franciszek-Piotr Bochnacki z Koszalina zaprezentowali nam indeksy.
To są wydania książkowe ze starannym opracowaniem historii parafii Ociesęki , które w/w wykonali wraz z naszą koleżanką Jolantą Bernat-Czerwiec.

Dnia 11 lipca 2009 r. o godz.9,30 indeksy otrzymał proboszcz parafii p.w. św. Jana Chrzciciela w Ociesękach mgr Janusz Rydzek.

Zdjęcia z w/w spotkań można obejrzeć w kronice spotkań.

Autor: Kornelia Major

W dniu 30 czerwca br.udalam się do Starachowic i przeprowadzałam kwerendę w tamtejszym Archiwum . Zauważyłam ,że na ścianach korytarzy są zawieszone stare duże tabla ze szkół , zakładów pracy. Są cenne dla genealogów,gdyż są na nich umieszczone zdjęcia bardzo dobrej jakości . Jest też podana nazwa szkoły,rok i każde zdjęcie jest opisane. Przemiła Pani kierownik mgr Wiesława Rutkowska zadbała o to ,aby wydawnictwa regionalne , które posiada Archiwum wyeksponować w gablotach. Archiwum posiada również opracowane życiorysy legionistów z regionu starachowickiego .

Autor: Kornelia Major

Zappingując pilotem po programach telewizji kablowej żona natrafiła na coś , co jej zdaniem powinienem obejrzeć i zawołała mnie do pokoju . Dodała , że leci program z tą dziennikarką , której seksowny image wychwalał znany polski aktor…(?). Od razu skojarzyłem o kogo chodzi i pomyślalem , że TVN Style nadaje któryś z jej programów kulinarnych. Daleki byłem od oglądania tego co normalna kobieta robi , lub powinna robić w kuchni na co dzień , a nie od wielkiego święta. Poszedłem niechętnie po ponagleniu żony ” Szybko , szybko ” i wszedłem i osłupiałem . Trafiłem na moment w którym Nigella Lucy Lawson , bo o niej tu mowa , brytyjska dziennikarka , autorka książek kucharskich i prezenterka telewizyjna rozwijała arkusz papieru z rozrysowanym drzewem genealogicznym oraz opowiadała o swoich korzeniach w Niemczech. Stanąłem jak wmurowany i obejrzałem caly program z zaciekawieniem.

Pózniej z tym samym zaciekawieniem szukałem informacji o Nigelli Lucy Lawson . Pochodzi ona z ubogiej żydowskiej rodziny , która po emigracji
z Europy osiadła na obrzeżach Londynu . Tam z biegiem lat i przypływem gotówki , zmienili adres na hotel sieci Sheraton . Ojciec Nigelli , Nigel Lawson został politykiem i w latach 80 był bliskim współpracownikiem Margaret Tacher . Matka Nigelli , Vanessa , odziedziczyła fortunę wielkiego angielskiego koncernu spożywczego Lyons Corner House , stając się stałą bywalczynią brytyjskich salonów . Historia rodziny Nigelli to prawdziwa opowieść z gatunku od pucybuta do milionera . Tyle przedruku o niej samej .
Wracając do programu „Sekrety rodzinne Brytyjczyków ” emitowane przez Viasat History w poniedziałkowe popołudnie 25 maja 2009 roku w całości poświęcone były tej dziennikarce a w zasadzie jej genealogicznymi zmaganiami i wszystkim co się wokół poszukiwania korzeni kręci. Było w nim wszystko w pigułce tj; zbieranie i analizowanie informacji , podróże wertowanie archiwów ,szersze spojrzenie na życie jej dziadów w kontekście historycznym , religuj nym , obyczajowym ,wysnuwanie mylnych wniosków , korygowanie zebranych materiałów z nowymi faktami , zmiana nazwiska , doszukanie się czarnej owcy w rodzinie,… a przede wszystkim niekłamane emocje towarzyszące pani Lawson . udziekające się widzowi oraz jej profesjonalne podejście do poszukiwań , Wiadomo – dziennikarka.

Nie będę opisywał treści filmu . Z racji niezapamiętania większości nazwisk , nazw oraz niektórych faktów mogło by to zabrzmieć jak w Para-ment pikczers , scence nadawanej w radiowej Trójce w latach 7–tych w audycji satyryków „60 minut na godzine „. Tym bardziej , ze role żeńskie komentowane w nim zazwyczj (…) duże niebieskie oczy , (…) miała czym oddychać oraz podobnymi słowy , co dosadnie kojarzy się mnie z wyglądem pani Lawson . Jest jednak jedna scena warta opisu. W końcówce filmu gdy wydawalo się że bohaterka ma dość , pragnie ciszy domowego ogniska i pakuje się w hotelowym pokoju w Amsterdamie , zadzwonił telefon . Był to
telefon od pracownika archiwum z którym rano rozmawiała i który w związku z odnalezieniem nowych dokumentów prosił o ponowne spotkanie. Na samym początku rozmowy wyjaśnił z czym przychodzi . Intrygowała go przyczyna tak nagłego opuszczenia kraju przez dziadka Nigelli. W tutejszym archiwum sądowym doszukał się wzmaianki mówiącej ,że jej dziadek był sądzony i skazany wyrokiem sądu za kradzież w kawiarni teczki wraz z znajdującymi sie w niej kuponami loterii fantowej. Dalej wzmianka , że od wyroku amsterdamskiego sądu odwołał się do Trybunału w Hadze , gdzie została odesłana cała dokumentacja procesowa i gdzie według niego powinna się znajdować , do chwili obecnej .Kolejna podróz przed pania Lawson zakończona sukcesem . W archiwum w Hadze urzędnik sądu połozył przed nią pokażnych rozmiarów teczkę z dokumentacja sądu w Amsterdamie. Na końcu policyjna notatka mówiąca ,że po przybyciu policji w miejscu zamieszkania oskarżonego nikogo nie zastano , a jego sąsiedzi twierdzą , że uciekł do Anglii. Wykorzystał okazję i czas jaki był potrzebny do rozpatrzenia odwołania i wziął nogi za pas .

Na początku mojej przygody z genealogią czasem zadawłem sobie pytanie – Co ja bym zrobił gdybym doszukał się czarnej owcy w rodzinie ?
Wbrew pozorom istnieje jakieś prawdopodobieństwo , że ktoś z moich dziadów mogł być pospolitym przestępcą . Pośród populacji ludzkiej szacuje się około 2 procent różnej maści dewiantów ,tyleż samo przestępców i psychopatów a przecież i normalny człowiek w „sprzyjających ” warunkach może popełnic zbrodnię chociażby z ułomności ludzkiej , głupoty i biedy jak w „Niespodziance ” Roztworowskiego . Czego jak czego ale wojen , powstań, głupoty i biedy nad Wisłą zawsze był dostatek. Sprzyjały one do popełnienia róznego typu grzechów przez naszych przodków : zajazdów, raptów ,targowic , kolaboracji , zdrad , donosów. Podobało mi sie profesjonalne podejście Nigelli Lucy Lawson. Wiadomość o dziadku złodzieju przełknęła jak gorzką pigułkę i przeszła do porząku dziennego. Profesjonalistka (?) Nie wiem jak ja zareagowałbym na tego rodzaju sensacje. Daleki jestem od rozgrzeszania winnych , nie uważam też jak większość naszych rodzimych nuworyszy ,że pierwszy milion trzeba ukraść . Podejrzewam ,że nie przejdę obok faktu obojętnie . Na pewno odciśnie to jakieś piętno , ale nie będę dramatyzował , w przeciwnym razie traciłbym czas na sporządzaniu portretu psychologicznego przestępcy. Nie schylę sie po kamień i nie rzucę nim by ukamieniować gresznika. Nie dlatego ,że nie znalazłem winnego i że ród mój jest czysty od grzechu. Tego nie wiem ,lecz dlatego ,że to nie ta dziedzina gdzie sie rozum kończy a kamień zaczyna.

Lex prospicit,nonrespicit -(łac.) Prawo przewiduje naprzód,nie ogląda sie w stecz
Zapping-(arp)-sposób oglądania telewizji.Szybkieprzeglądanie stacji pilotem.

Autor: jaduzy

Syn-minie pismo, lecz ty spomnisz, wnuku ,
Co znika dzisiaj ( iż czytane pędem )
Za panowania Panteizmu – druku ,
Pod ołowianej litery urzędem ;
I jak zdarzało się na rzymskim bruku ,
Mając pod stopy katakomb korytarz ,
Nad czołem słońce i jaw , ufny w błędzie –
Tak znów odczyta on , co ty dziś czytasz ,
Ale on spomni mnie… bo mnie nie będzie !

(C.K.Norwid – fragment „Vademecum ” )

Pisać ? Nie pisać ? Oto jest pytanie ! Sam sobie musisz odpowiedzieć na nie ! Niedawno uslyszalem dwie przychylne opinie na temat moich felietonów . Pierwsza mile połaskotala mnie w okolice serca , druga dała co nieco do myślenia.
Słowa pierwszej opinii padły z ust Pani Prezes ŚTG „Swiętogen ” na majowym spotkaniu naszego towarzystwa. Koncząc komplementy i słowa pochwał Kornelia dodała ,,…Jurek pisze o swojej rodzinie…” Początkowo chciałem zaoponować ,że to licentia poetica , że nigdy tego oficjalnie nie napisałem i nie powiedziałem ,że z mojej strony może to być wymyślona przeze mnie na potrzeby felietonu fabuła wyssana z palca treść… Nie zaprzeczałem , nie polemizowałem i milczłem bo to prawda . Tak . Piszę o sobie i swojej rodzinie.

Piszę o swych przodkach , by w ten sposób utrawlić i przekazać jak najwięcej szczegółów zapamiętanych i przekazanych przez wymarłe już pokolenia moich dziadków oraz odchodzącą generację rodziców . Nie mam niczego do ukrycia i nie mam się czego i za kogo wstydzić . Jest wiele drobnych , malo istotnych informacji , które nie przelane na papier odejdą w zapomnienie . Jak nie opiszę tego dzisiaj to żaden z moich ,, póżnych wnuków ” po kilku czy kilkunastu latach nie będzie znał istotnych zdarzeń czy epizodów z życia swych dziadów i pradziadów. Zdarzeń nie zawsze przekazywanych w sztafecie pokoleń chociażby z tej tylko racji , że dzisiaj z perspektywy czasu wydają się sprawami oczywistymi , błahymi i nie warrtymi zainteresowania. Po zebraniu i przeanalizowaniu te błahe mało znaczące zdarzenia , epizody staja się kluczowe w poszukiwaniach. Umknęłyby gdyby ich nie uwiecznić i przelać na papier ,,w ołowiane litery ”
chociazby w lużne , odręcznie pisane notatki. Piszę bo wolę to robić sam , po swojemu : rzetelnie , zgodnie z prawdą , nie oderwane od realiów historycznych , obyczajowych , regionalnych , prawnych etc .

Jak się pyta to się wie , ale wiedza pozostaje wtedy tylko dla siebie . Gdy ją się przelewa na papier,zasób wiadomości przekazuje się innym . W starym albumie mojej matki zachowało się jedno jedyne mocno
zniszczone zdjęcie jej ojca w mundurze. Z relacji matki jasno wynikało ,że dziadek służył w Wojsku Polskim . Skąd więc na zdjęciu mundur austriacki ? Zacząłem nawet liczyć na palcach jak to zwykle robią
czujni faceci gdy kalkulacja nie zgadza się z wielkością brzucha oblubienicy .
Doliczyłem się ,że w roku 1914 gdy wybuchła pierwsza wojna światowa dziadek był w wieku poborowym , był także poddanym jego Cesarskiej Mości i Franciszek Józef musiał upomieć się o dług wobec ojczyzny . Owszem , zdarzało się ,że zaraz po odzyskaniu niepodległości mundury przejęte z magazynów zaborców stanowiły część wyposażenia rodzaących się polskich sił zbrojnych i w takim umundurowaniu fotograf mógł uwiecznić dziadka tuż po roku 1918 . Ze względu na brak polskich oznak wojskowych wydawalo mi się to jednak malo prawdopodobne toteż na forum genealogicznym poprosiłem o pomoc znawców umundurowania.
Gdy sprawdziły się moje przypuszczenia zapytałem matkę czy jest pewna ,że dziadek służył w WP i usłyszałem że : dziadek był dowódcą drużyny w IV Pułku Piechoty stacjonującym w Kielcach. Babcię poznał gdy odprowadził chorego podwładnego Stanisława Skowrona do domu jego zamieszkania w Kielcach . Musiala mu wpaść w oko i zapaść do serca siostra kolegi z pułku bo spytał jej rodziców czy może w przyszłości być gościem w ich domu i odtąd był jego częstym bywalcem. Po wyjściu z wojska i usamodzielnieniu się oświadczył się mojej babci. Jednym ze świadków na ich ślubie był oczywiście babci brat – Stanisław. To co dla mojej matki było oczywiste dla mnie stanowiło zagadkę. Gdyby nie dociekliwość pozostałyby domysły i dreptanie w miejscu , a przyszłe pokolenia biorąc do ręki fotografię dziadka interpretowały by zdjęcie zapewne po swojemu- Bóg jedyny wie czym się kierując. Opisywane zdjęcie dziadka pochodzi z okresu Pierwszej Wojny Światowej z czasu jego słuzby w wojsku austriackim . Z pobytem na I Wojnie mojego dziadka wiąze się inna ciekawa opowieść matki,którą słyszała od swego ojca będąc dzieckiem . Podczas walk z oddzialami włoskimi jednostka dziadka została okrążona i całkowicie rozbita . Dziadek ocalał lecz w pobitewnym szoku samotnie tułał się dwa lub trzy dni po lesie. Błądząc w końcu wyszedł z powrotem na miejsce walki . Na dyszlu jednego z rozbitych wozów znalazł przewieszony różaniec . Zabrał go ze sobą i szybko oddalił się od miejsca potyczki . Przez całą drogę modlił się przekładając w palcach nanizane koraliki różańca . Pogrążony w modlitwie sam nie wiedział jak i kiedy znalazł się wśród swoich . Podejrzewam , że większość z genealogów przeglądając stare nieopisane zdjęcia z babcinych albumów może snuć równie piękne i ciekawe opowieści . Pod warunkiem , że były wcześniej opowiedziane , utrwalone w pamięci słuchającego i przekazane dalej w formie ustnej , bądż przelane na papier.

Drugi pochlebny głos na temat moich felietonów usłyszałem gdy dałem je do przeczytania mojemu wnukowi. Po chwili oczekiwania oddając mi zapisane kartki powiedział ;-,,Dziadek ! Może być ! Przynajmnie nie trujesz ” . Mało słów , a jakże dużo powiedziane , To krótkie zdanie wnuka też mile połaskotało mnie w okolice serca. Na co dzień jego pokolenie posługuje się równoważnikami , skrótowymi i nowomową ;- Oki ! Spoko ! Dokładnie ! Zajezdziste ! a emocje wyraża emotikonami lub dopiskami typu; hihi , happy lub niezrozumiałą kombinacją znakó pisarskich w rodzaju d;)
Podwójnie szczxęśliwy zacząłem snuć wizje . Może wnuk podąży w moje ślady ? Od żony za całokształt codziennie odbieram pokojową nagrodę z dziedziny literatury No Belle. (cztaj – Nie Pięknej ). Do tej pory nie spotkalem się z głosami krytycznymi ,ale zapewne znajdzie się ktoś , kto na temat mojej TFUrczości myśli tak jak powiedział kiedyś Chopin po koncercie do swej fanki :
Madame klęka i całuje Fryderyka alabastrową dłoń
Poczym wręcza Chopinowi skromną białą różę…
Wstań ! Proszę ! – powiedział mistrz doń .
Tak sobie popi….alam po tej klawiaturze !

Vade mecum-(łac.) – Pójdż za mną
Licentia poetica – artystyczne odstępstwo od norm
Belle – (fr.)- piękna

Autor: Jaduzy