W starożytnym Rzymie potrafiono docenić i honorować ludzi sukcesu. Na chwałę zwycięzców budowano łuk triumfalny. Trwały lub tymczasowy w zależności od zasług lub stanu miejskiego skarbca. Niektóre z nich przetrwały próbę czasu i stoją do dzisiejszego dnia. Przejazd pod łukiem trimfalnym autora lub ojców zwycięstwa było punktem kulminacyjnym pochodu triumfalnego. Bohaterowie mieli swoje pięc minut a gawiedż igrzyska.. Mało kto jednak wie , że z triumfatorem jechał niewolnik , kty miał jedno zadanie. Szeptem przypominał bożyszczu tłumu – „Hominem te esse memento !” Taka była jego podła rola narzucona przez organizatorów.

Nie znałem swoich dziadków- facetów. Zmarli zanim się urodziłem. Ojciec ojca zmarł na początku wojny w 1940 roku. Zamienił małe, warszawskie mieszkanko nz Czystem na kwaterę na Bródnie. Ojciec matki zmarł w 1945 roku tuż przed wyzwoleniem kraju. Większośc rodzin wychodziło z wojennej zawieruchy poturbowanych i zubożonych o kogoś bliskiego. Bywało,że po wojnie ktoś zostawał samotny jak palec. Ja urodziłem się po okupacji i żyłem beztroskim życiem. Mialem oboje rodziców , ciotki i obie babcie. Dziadków niestety nie i zazdrościłem swoim rówieśnikom staruszków. Oni mogli siadać swojemu dziadkowi na kolana i wsłuchiwać się w bajki oraz niekończące się opowieści. Ja tego nie mogłem mieć. Zazdrościłem kolegom , siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od swoich babć – ” Jesteś w czepku urodzony. Masz kochająca rodzinę… ” Tu padało parę ciepłych słów o mych najbliższych. Dołączala do nich matka i chór ciotek…

Z racji ,że ojciec był pracownikiem umysłowym urodziłem się w rodzinie inteligenckiej lecz będąc dzieckiem nigdy nie czułem się synem inteligenta . Ojciec był mistrzem , pracował w dużym zakładzie przemysłowym, mieszkaliśmy w bloku częściowo zakładowym i wychowywałem się pośród społeczności mieszanej- robotniczo inteligenckiej. Przed wojną moi dziadkowie utrzymywali swoje rodziny z pracy swych rąk. Jeden dziadek był mechanikiem tartacznym. Zjeżdził połowę Polski. Prowadził wędrowne życie jak Rom. Nie mam zielonego pojęcia gdzie przcował drugi dziadek. W przedwojennej Warszawie było wiele dużych,średnich i małych zakładów i warsztatów. Wiem tylko tyle , że poznał babcię w miejscu pracy. Przez jakiś czas pracowali razem. Ojciec z dumą wspominał, że przed wojną babcia z dziadkiem brali udział w obchodach Święta Pracy. Będąc dzieckiem zazdrościłem kolegom licznej familii oraz orginalnych zawodów ich rodzica takich jak tokarz,milicjant. Zazdrościłem im, siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od swoich babć- ” Jesteś w czepku urodzony . Ucz się ! Będziesz kimś …” Tu padało parę perspektywicznych określeń jak daleko mogę zajść w życiu. Dołączała do nich matka i chór ciotek…

Od urodzenia mieszkałem w bloku. Wybudowanym w latach pięćdziesiątych XX wieku i jakby specjalnie oddanym w prezencie na moje przyjście na świat. Zwykły miejski blok. Trzy klatki, trzy kondygnacje,sporo lokatorów i masa rozwrzeszczanej dzieciarni. Żadnych atrakcji. Jakże zazdrościłem swoim kolegom,którzy mieszkali i wychowywali się w domach jednorodzinnych. Metraż ich mieszkań wydawał mi się wtedy przeogromny,wysokość sprawiała na mnie jako dziecku oszołamiające wrażenie. W niektórych pokojach były dobudowane dla dzieci antresole. Wydawało się żę ich domy mają duszę , a niedostępne i rzadko uczęszczane strychy i piwnice kryją swoje skarby i tajemnice. Nawet pomieszczenia miały nietuzinkowe nazwy ; hol , toaleta , garderoba , alkowa , stołowy ,jadalnia , gabinet… Zazdrościłem siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od moich babć- ” Jestes w czepku urodzony. Masz własny kąt…” Tu zazwyczaj padało parę słów o naszum pięknym,słonecznym mieszkaniu. Dołączała do nich matka i chór ciotek…

Musiało upłynąc wiele wody w Wiśle bym pojął ,że to nie zazdrość jest ślepa lecz ja miałem klapki na oczach. Kobiety mojego życia świadomie doprowadziły do przejrzenia na nie. To im nalezy się pomnik. Powoli kamień po kamieniu stawiam łuk triumfalny i staram się by nie był obiektem tymczasowym. Pisze dzieje swojego rodu a kobiety opisuję złotymi zgłoskami. Ad honores ! To one w czasie gdy my faceci potrząsaliśmy szabelkami oddawały na potrzeby co rusz wybuchających powstań narodowych swoje najcenniejsze skarby;- ojców,mężów i synów a klejnoty rodowe zamieniały na czarną biżuterię. W latach PRL-u zajmując miejsce na końcu długiej sklepowej kolejki uśiadamiały nam facetom gdzie się zaczyna dyktatura proletariatu a dochodząc do pustych półek gdzie kończy się przewodnia rola partii. W stanie wojennym po ciężkiej pracy zarobkowej i odstaniu w kolejkach , zmęczone robiły pranie byśmy mogli do czystych koszul i wyprasowanych garniturów przypiąć oporniki…

Zbliża się Międzynarodowy Dzień Kobiet. Święto dzisiaj nieco zdewaluowane . Nie będę się rozpisywał o roli kobiet w ówczesnym świecie i społeczeństwie. Wszyscy wiedzą jaka ona jest,lecz każdy na swój sposób inaczej ją postrzega. Same kobiety nie maja też w tej materii wspólnego zdania. Życzę wszystkim niewiastom moc zdrowia , wielu powodów do radośći , słonecznych dni pełnych miłośći a koleżankom chorym na genealogię doszukania się wstępnych z czasów cesarstwa rzymskiego i dymarek a jeśli chodzi o skojarzenie drzewa i zstępnych – lasu siurków i tyleż samo żeńskich potomkiń; wnuczek,prawnuczek,…prapraprawnuczek.

Caeca invidia est ! – zawiść (zazdrość ) jest ślepa
Hominem te esse memento ! – pamiętaj jesteś tylko człowiekiem
Ad honores ! – dla uczczenia , dla zaszczytu

Autor: jaduzy

Wiadomości , które do nas docierają z Australii są tragiczne.Niepokoiliśmy się o Urszulę i Jurka Kokosińskich,bo przez kilka dni nie było od nich żadnej wiadomości. Zaniepokojonych informuję,że nasi przyjaciele mieszkają w Zachodniej Australii. Tam są bezpieczni.Dzisiaj przyszła od nich wiadomość zacytuję tylko kilka zdań z ich relacji :” Do dziś jest 181 ofiar śmiertelnych i lista ciągle rośnie.Spaliło się ponad 1000 domów i około 5000 ludzi zostało bez dachu nad głową.Dziś w dalszym ciągu pali się w 23 miejscach. Niestety pożary są tutaj chlebem powszednim i wszyscy uznają je za część naturalnego łańcucha w przyrodzie. Tutejsze rośliny są do tego przystosowane i np.szyszki niektórych drzew pękają tylko w wysokich temperaturach uwalniając nasiona. Wiele rodzimych orchidei kwitnie jedynie po pożarach.
Ostatnie anomalie pogodowe,bardzo wysokie temperatury,niezwykle silne i zmienne wiatry spowodowały niesamowite natężenie pożarów. Niestety w wielu przypadkach również i głupota ludzka,gdyż wiele pożarów to sprawa podpalaczy „.
Urszula i Jurek przysłali nam zdjęcia rodzinki koali i mniejsze od kangurów z tej samej rodziny kangurowatych- walabie. Mogli podejść do nich bardzo blisko,bo jak pisze Urszula -matka pozwoliła im na podejście tak blisko,że zrobili zdjęcia takie unikalne.
Zdjęcia dołączyłam do galerii ze spotkania z dnia 08.01.2009r. / narazie tam będą dostępne,a potem w wydzielonej galerii /.

Autor: Kornelia Major

Na pierwszym tegorocznym spotkaniu Towarzystwa dostaliśmy z bratem bojowe zadanie-„przygotowanie ciekawego tematu”. Po wyjściu z siedziby ŚTG całą powrotną drogę do domu robiliśmy burzę mózgów.Zastanawialiśmy się co zrobić by nie dać ciała i dobrze wykorzystać swoje przysłowiowe pięc minut.
Co wybrać spośród wielu tematów związanych bezpośrednio lub pośrednio z genealogią ? Wybór nie jest łatwy.Brat początkowo optował za recenzją małonakładowego niszowego wydania autobiografii S. Małkiewicza „Młynarz”,w ktorej to książce jest wzmianka o jego żonie,synach i jego teściach,a także zamieszczone są ich zdjęcia. Ja z kolei skłaniałem się do zainteresowania koleżanek i kolegów swoistymi zabytkami Miłkowa,małej miejscowości nieopodal Karpacza z zachowanymi fragmentami starej,murowanej średniowiecznej szubienicy. W pobliżu niej archeolodzy odnależli groby ze szczątkami ludzkimi,ze śladami świadczącymi o powieszeniu,ćwiartowaniu lub łamaniu kołem.Znalezisko to oraz wmurowane w ścianę kościoła katolickiego krzyże pokutne świadczą,że był to duży ośrodek katowsko-sądowniczy.
Zastanawiające ! Centrum ówczesnych Niemiec,mała miejscowość-wioska,a jakie duże skupisko pospolitych przestępstw. Dzisiaj niektórzy potomkowie tych samych Niemców mówia o nas-Polak to złodziej i świnia. W centrum wsi znajduje się stary mocno zniszczony kościół ewangielicki z przyległym cmentarzem dawnych mieszkańców, a raczej pozostałościami po nim pracowicie niszczonym przez Polaków po 1945 roku. W Miłkowie mieszka mój szwagier. Nie będę więc upierał się przy swoim zdaniu i dla świętego spokoju wybierzmy coś wspólnego,neutralnego:szczegół z życia któregoś z naszych przodków,anegdotę,zdarzenie,pamiątkę….Rozstaliśmy się bez podjęcia wiążącej decyzji.

Korzenie nasze nie są związane z regionem świętokrzyskim. Wszystkie dokumenty związane z naszymi przodkami możemy znależć w jednym miejscu- miejscowym USC. Doświadczony genealog szybko się zorientuje w sytuacji. Dwa,trzy pokolenia.Jeden wiek. Mniej niż 100 lat. Zero chodzenia i penetrowania ksiąg. Żaden problem przy tym koszty znikome. Wystarczy poprosić o wyciąg z akt lub jego kserokopię. Chociaż oboje jesteśmy mocno związani z Kielcami i regionem,ziemia świętokrzyska jest słabo skolonizowana i powierzchownie ukorzeniona przez naszych przodków. Odpada raczej temat związany z regionem.Zostawmy to autochtonom. Z drugiej strony korci nas by przygotować coś o piłsudczykach i ich szlaku bojowym na tym terenie ? Temat modny, na czasie i poltycznie poprawny. Mamy w naszej rodzinie piłsudczyka,uczestnika walk o wyzwolenie Polski i wojny bolszewickiej. Pozostało
nam po nim trochę pamiątek z tamtego okresu. Reszta w postaci odznaczeń,medali,dyplomów,legitymacji i zdjęć została przekazana do Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach i została wpisana do Księgi Wpływów Muzealiów na co mamy stosowny dokument podpisany przez ówczesnego Dyrektora Muzeum mgr Alojzego Obornego.

Po mieczu korzenie nasze sa związane z Warszawą,a za sprawą wybranek naszych pradziadów,także z północnymi krańcami Mazowsza. W szkole podstawowej bodajże w VI klasie w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego na lekcji historii nauczycielka wiedząc,że mój ojciec jest Warszawiakiem poprosiła bym podzielił się wspomnieniami ojca o tym wydarzeniu. Wybacz ojcze ! Byłem nie przygotowany,wstałem bąkałem coś nieskładnie. Powiedziała oschle -„Siadaj .Dzisiaj jestem przygotowany. Pragnąłbym oddać cześć zamordowanym naszym krewnym i przygotować referat o „Rzeżi Woli „bo o ile o Powstaniu Warszawskim coraz częściej się mówi,a jego uczestnikom oddaje się zasłużony hołd,to z róznych przyczyn przemilczało się ogromne ofiary ludności cywilnej wymordowanej przez Niemców w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku na Woli. Tylko jednego dnia wymordowano więcej cywilnej ludności Woli niż przez jeden rok na Majdanku,a masowo i systematycznie mordowano mieszkańców Warszawy przez
kilka sierpniowych dni. Na skalę „przemysłową” przestano eksterminacji w połowie sierpnia. Faktu tego nie dyktowały sprawy humanitarne,
epidemiologiczne czy tez strach i nawrócenie się oprawców,a raczej bojażń o rosnącą determinację walczących powstańców. Ustny rozkaz Hitlera z 01.08.1944 roku wydany Himlerowi ” Warszawa musi być zburzona. Każdego mieszkańca nalezy zabić,nie wolno brać żadnych jeńców. Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób ma byc stworzony zastraszający przykład dla całej Europy” obowiązywał do 17 stycznia 1945 roku do chwili
„Wyzwolenia Warszawy ” i nigdy nie był odwołany. Wyzwolenie Warszawy celowo wziąłem w cudzysłów,gdyż wyzwoliciele wkroczyli do opuszczonych zgliszcz. Warszawskich Robinsonów było w niej niewielu.kilku bądż kilkunastu . Dla nich zdobywcy zrobili zwycięską defiladę? O zbrodni ludobójstwa na Majdanku cały świat dowiedział się tydzień przed wybuchem Powstania Warszawskiego,o hekatombie mieszkańców Woli i Ochoty komuniści nie mówili przez lata nic. Musieliby ujawnić to o czym chcieli zapomnieć. Poprzestawali tylko, li tylko na skromnych,cenzurowanych obchodach rocznic wybuchu powstania,za każdym razem wtrącając trzy grosze o jego bezcelowości. Dixi et salvavi amnimam meam.

Po kądzieli rodowód nasz ma początek w Galicji na obecnych południowo- wschodnich obszarach Polski. Zastanawialiśmy się czy nie połączyć
tego faktu z kalendarium. Wyszedłby z tego całkiem niezły temat. Mianowicie w lutym przypada rocznica innej rzeżi – Rabacji Galicyjskiej. Według rodzinnych,jak do tej pory ustnych nie popartych aktami przekazów,podczas Rabacji nasz matczyny pradziad Jan schował się do pieca chlebowego przed przwszukującymi dwór rozszalałymi oprawcami. Póżniej w przebraniu chłopskim
salwował się udaną ucieczką . Zmienił nazwisko (prawdopodobnie ze Skowroński) na Skowron. Tym samym nie ułatwił nam dalszych poszukiwań naszych galicyjskich korzeni. Brniemy i gubimy sie w licznych domysłach. O rodzącym się narodowo-wyzwoleńczym Powstaniu Krakowskim i o zainspirowanym przez Austriaków bratobójczym kontr-powstaniu chłopskim istnieje dość pokażna literatura. Nie ma sensu przedrukowywać jej,przynosić i streszczać na zebraniu. Sam zryw chłopski nie przynosi chwały narodowi. Było minęło. Zastanawiamy sie jednak jak potrafią splatać się losy potomków kata
i potomków ich ofiar. Czytając literaturę opisująca Rzeż Galicyjską pośród chłopskich nazwisk dokonujących napadów,grabieży i mordów znajdujemy nazwiska podobnie brzmiące do nazwisk spokrewnionych z nami przez naszą prababkę Mariannę.Marianna wyszła za mąż za syna niemieckiego osadnika-naszego pradziadka i była teściową naszej matecznej babki Heleny z domu Skowron ( wnuczki Jana Skowrońskiego). Powiązania niemieckich liniii obocznych naszego pradziada z tłumieniem Powstania Warszawskiego nie doszukujemy się,aczkolwiek nie jest to wykluczone. O tym co mnie cieszy, a co smuci dałem wyraz w strofach w poprzednim felietonie ” Poławiacze pereł” zamieszczonym poniżej i nie chce powtarzać. Finita !

Nie wiemy co przygotujemy na lutowe spotkanie. Jeszcze się ahamy co wybrac. Jest tego trochę a skoro jest nas dwóch w ostatniej chwili możemy ciągnąc zapałki lub zagrać w marynarza. Na wyciągnięcie asa z reawa zostało mało czasu-zresztą nie potrafimy oszukiwać. Po cichu liczymy,że na lutowe spotkanie przyjdziemy tylko we dwóch,a starym rzymskim zwyczaiem tres facinut collegium.

embarras de choix – kłopot z powodu zbyt wielu mozliwości wyboru
Dixi et salvavi amnimam meam-< łac> powiedziałem i uspokoiłem swoje sumienie.
tres facinut Collegium – < łac> troje tworzy kolegium

Autor: bracia Sławomir i Jerzy