W tym roku spotykamy się zawsze w I czwartek miesiąca o godzz. 17.00 tj:
08 stycznia 2009 r.
05 lutego 2009 r.
05 marca 2009 r.
02 kwietnia 2009 r. Walne Zgromadzenie
07 maja 2009 r.
04 czerwca 2009r.
03 wrzesnia 2009 r.
01 pażdziernika 2009 r.
05 listopada 2009 r.
03 grudnia 2009 r.
Miejsce spotkań: Kielce ul.Domaszowska 105 /budynek Spółki Agat /
Autor: Kornelia Major
W starożytnym Rzymie potrafiono docenić i honorować ludzi sukcesu. Na chwałę zwycięzców budowano łuk triumfalny. Trwały lub tymczasowy w zależności od zasług lub stanu miejskiego skarbca. Niektóre z nich przetrwały próbę czasu i stoją do dzisiejszego dnia. Przejazd pod łukiem trimfalnym autora lub ojców zwycięstwa było punktem kulminacyjnym pochodu triumfalnego. Bohaterowie mieli swoje pięc minut a gawiedż igrzyska.. Mało kto jednak wie , że z triumfatorem jechał niewolnik , kty miał jedno zadanie. Szeptem przypominał bożyszczu tłumu – „Hominem te esse memento !” Taka była jego podła rola narzucona przez organizatorów.
Nie znałem swoich dziadków- facetów. Zmarli zanim się urodziłem. Ojciec ojca zmarł na początku wojny w 1940 roku. Zamienił małe, warszawskie mieszkanko nz Czystem na kwaterę na Bródnie. Ojciec matki zmarł w 1945 roku tuż przed wyzwoleniem kraju. Większośc rodzin wychodziło z wojennej zawieruchy poturbowanych i zubożonych o kogoś bliskiego. Bywało,że po wojnie ktoś zostawał samotny jak palec. Ja urodziłem się po okupacji i żyłem beztroskim życiem. Mialem oboje rodziców , ciotki i obie babcie. Dziadków niestety nie i zazdrościłem swoim rówieśnikom staruszków. Oni mogli siadać swojemu dziadkowi na kolana i wsłuchiwać się w bajki oraz niekończące się opowieści. Ja tego nie mogłem mieć. Zazdrościłem kolegom , siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od swoich babć – ” Jesteś w czepku urodzony. Masz kochająca rodzinę… ” Tu padało parę ciepłych słów o mych najbliższych. Dołączala do nich matka i chór ciotek…
Z racji ,że ojciec był pracownikiem umysłowym urodziłem się w rodzinie inteligenckiej lecz będąc dzieckiem nigdy nie czułem się synem inteligenta . Ojciec był mistrzem , pracował w dużym zakładzie przemysłowym, mieszkaliśmy w bloku częściowo zakładowym i wychowywałem się pośród społeczności mieszanej- robotniczo inteligenckiej. Przed wojną moi dziadkowie utrzymywali swoje rodziny z pracy swych rąk. Jeden dziadek był mechanikiem tartacznym. Zjeżdził połowę Polski. Prowadził wędrowne życie jak Rom. Nie mam zielonego pojęcia gdzie przcował drugi dziadek. W przedwojennej Warszawie było wiele dużych,średnich i małych zakładów i warsztatów. Wiem tylko tyle , że poznał babcię w miejscu pracy. Przez jakiś czas pracowali razem. Ojciec z dumą wspominał, że przed wojną babcia z dziadkiem brali udział w obchodach Święta Pracy. Będąc dzieckiem zazdrościłem kolegom licznej familii oraz orginalnych zawodów ich rodzica takich jak tokarz,milicjant. Zazdrościłem im, siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od swoich babć- ” Jesteś w czepku urodzony . Ucz się ! Będziesz kimś …” Tu padało parę perspektywicznych określeń jak daleko mogę zajść w życiu. Dołączała do nich matka i chór ciotek…
Od urodzenia mieszkałem w bloku. Wybudowanym w latach pięćdziesiątych XX wieku i jakby specjalnie oddanym w prezencie na moje przyjście na świat. Zwykły miejski blok. Trzy klatki, trzy kondygnacje,sporo lokatorów i masa rozwrzeszczanej dzieciarni. Żadnych atrakcji. Jakże zazdrościłem swoim kolegom,którzy mieszkali i wychowywali się w domach jednorodzinnych. Metraż ich mieszkań wydawał mi się wtedy przeogromny,wysokość sprawiała na mnie jako dziecku oszołamiające wrażenie. W niektórych pokojach były dobudowane dla dzieci antresole. Wydawało się żę ich domy mają duszę , a niedostępne i rzadko uczęszczane strychy i piwnice kryją swoje skarby i tajemnice. Nawet pomieszczenia miały nietuzinkowe nazwy ; hol , toaleta , garderoba , alkowa , stołowy ,jadalnia , gabinet… Zazdrościłem siadałem babciom na kolana i wysłuchiwałem od moich babć- ” Jestes w czepku urodzony. Masz własny kąt…” Tu zazwyczaj padało parę słów o naszum pięknym,słonecznym mieszkaniu. Dołączała do nich matka i chór ciotek…
Musiało upłynąc wiele wody w Wiśle bym pojął ,że to nie zazdrość jest ślepa lecz ja miałem klapki na oczach. Kobiety mojego życia świadomie doprowadziły do przejrzenia na nie. To im nalezy się pomnik. Powoli kamień po kamieniu stawiam łuk triumfalny i staram się by nie był obiektem tymczasowym. Pisze dzieje swojego rodu a kobiety opisuję złotymi zgłoskami. Ad honores ! To one w czasie gdy my faceci potrząsaliśmy szabelkami oddawały na potrzeby co rusz wybuchających powstań narodowych swoje najcenniejsze skarby;- ojców,mężów i synów a klejnoty rodowe zamieniały na czarną biżuterię. W latach PRL-u zajmując miejsce na końcu długiej sklepowej kolejki uśiadamiały nam facetom gdzie się zaczyna dyktatura proletariatu a dochodząc do pustych półek gdzie kończy się przewodnia rola partii. W stanie wojennym po ciężkiej pracy zarobkowej i odstaniu w kolejkach , zmęczone robiły pranie byśmy mogli do czystych koszul i wyprasowanych garniturów przypiąć oporniki…
Zbliża się Międzynarodowy Dzień Kobiet. Święto dzisiaj nieco zdewaluowane . Nie będę się rozpisywał o roli kobiet w ówczesnym świecie i społeczeństwie. Wszyscy wiedzą jaka ona jest,lecz każdy na swój sposób inaczej ją postrzega. Same kobiety nie maja też w tej materii wspólnego zdania. Życzę wszystkim niewiastom moc zdrowia , wielu powodów do radośći , słonecznych dni pełnych miłośći a koleżankom chorym na genealogię doszukania się wstępnych z czasów cesarstwa rzymskiego i dymarek a jeśli chodzi o skojarzenie drzewa i zstępnych – lasu siurków i tyleż samo żeńskich potomkiń; wnuczek,prawnuczek,…prapraprawnuczek.
Caeca invidia est ! – zawiść (zazdrość ) jest ślepa
Hominem te esse memento ! – pamiętaj jesteś tylko człowiekiem
Ad honores ! – dla uczczenia , dla zaszczytu
Autor: jaduzy
Wiadomości , które do nas docierają z Australii są tragiczne.Niepokoiliśmy się o Urszulę i Jurka Kokosińskich,bo przez kilka dni nie było od nich żadnej wiadomości. Zaniepokojonych informuję,że nasi przyjaciele mieszkają w Zachodniej Australii. Tam są bezpieczni.Dzisiaj przyszła od nich wiadomość zacytuję tylko kilka zdań z ich relacji :” Do dziś jest 181 ofiar śmiertelnych i lista ciągle rośnie.Spaliło się ponad 1000 domów i około 5000 ludzi zostało bez dachu nad głową.Dziś w dalszym ciągu pali się w 23 miejscach. Niestety pożary są tutaj chlebem powszednim i wszyscy uznają je za część naturalnego łańcucha w przyrodzie. Tutejsze rośliny są do tego przystosowane i np.szyszki niektórych drzew pękają tylko w wysokich temperaturach uwalniając nasiona. Wiele rodzimych orchidei kwitnie jedynie po pożarach.
Ostatnie anomalie pogodowe,bardzo wysokie temperatury,niezwykle silne i zmienne wiatry spowodowały niesamowite natężenie pożarów. Niestety w wielu przypadkach również i głupota ludzka,gdyż wiele pożarów to sprawa podpalaczy „.
Urszula i Jurek przysłali nam zdjęcia rodzinki koali i mniejsze od kangurów z tej samej rodziny kangurowatych- walabie. Mogli podejść do nich bardzo blisko,bo jak pisze Urszula -matka pozwoliła im na podejście tak blisko,że zrobili zdjęcia takie unikalne.
Zdjęcia dołączyłam do galerii ze spotkania z dnia 08.01.2009r. / narazie tam będą dostępne,a potem w wydzielonej galerii /.
Autor: Kornelia Major
Na pierwszym tegorocznym spotkaniu Towarzystwa dostaliśmy z bratem bojowe zadanie-„przygotowanie ciekawego tematu”. Po wyjściu z siedziby ŚTG całą powrotną drogę do domu robiliśmy burzę mózgów.Zastanawialiśmy się co zrobić by nie dać ciała i dobrze wykorzystać swoje przysłowiowe pięc minut.
Co wybrać spośród wielu tematów związanych bezpośrednio lub pośrednio z genealogią ? Wybór nie jest łatwy.Brat początkowo optował za recenzją małonakładowego niszowego wydania autobiografii S. Małkiewicza „Młynarz”,w ktorej to książce jest wzmianka o jego żonie,synach i jego teściach,a także zamieszczone są ich zdjęcia. Ja z kolei skłaniałem się do zainteresowania koleżanek i kolegów swoistymi zabytkami Miłkowa,małej miejscowości nieopodal Karpacza z zachowanymi fragmentami starej,murowanej średniowiecznej szubienicy. W pobliżu niej archeolodzy odnależli groby ze szczątkami ludzkimi,ze śladami świadczącymi o powieszeniu,ćwiartowaniu lub łamaniu kołem.Znalezisko to oraz wmurowane w ścianę kościoła katolickiego krzyże pokutne świadczą,że był to duży ośrodek katowsko-sądowniczy.
Zastanawiające ! Centrum ówczesnych Niemiec,mała miejscowość-wioska,a jakie duże skupisko pospolitych przestępstw. Dzisiaj niektórzy potomkowie tych samych Niemców mówia o nas-Polak to złodziej i świnia. W centrum wsi znajduje się stary mocno zniszczony kościół ewangielicki z przyległym cmentarzem dawnych mieszkańców, a raczej pozostałościami po nim pracowicie niszczonym przez Polaków po 1945 roku. W Miłkowie mieszka mój szwagier. Nie będę więc upierał się przy swoim zdaniu i dla świętego spokoju wybierzmy coś wspólnego,neutralnego:szczegół z życia któregoś z naszych przodków,anegdotę,zdarzenie,pamiątkę….Rozstaliśmy się bez podjęcia wiążącej decyzji.
Korzenie nasze nie są związane z regionem świętokrzyskim. Wszystkie dokumenty związane z naszymi przodkami możemy znależć w jednym miejscu- miejscowym USC. Doświadczony genealog szybko się zorientuje w sytuacji. Dwa,trzy pokolenia.Jeden wiek. Mniej niż 100 lat. Zero chodzenia i penetrowania ksiąg. Żaden problem przy tym koszty znikome. Wystarczy poprosić o wyciąg z akt lub jego kserokopię. Chociaż oboje jesteśmy mocno związani z Kielcami i regionem,ziemia świętokrzyska jest słabo skolonizowana i powierzchownie ukorzeniona przez naszych przodków. Odpada raczej temat związany z regionem.Zostawmy to autochtonom. Z drugiej strony korci nas by przygotować coś o piłsudczykach i ich szlaku bojowym na tym terenie ? Temat modny, na czasie i poltycznie poprawny. Mamy w naszej rodzinie piłsudczyka,uczestnika walk o wyzwolenie Polski i wojny bolszewickiej. Pozostało
nam po nim trochę pamiątek z tamtego okresu. Reszta w postaci odznaczeń,medali,dyplomów,legitymacji i zdjęć została przekazana do Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach i została wpisana do Księgi Wpływów Muzealiów na co mamy stosowny dokument podpisany przez ówczesnego Dyrektora Muzeum mgr Alojzego Obornego.
Po mieczu korzenie nasze sa związane z Warszawą,a za sprawą wybranek naszych pradziadów,także z północnymi krańcami Mazowsza. W szkole podstawowej bodajże w VI klasie w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego na lekcji historii nauczycielka wiedząc,że mój ojciec jest Warszawiakiem poprosiła bym podzielił się wspomnieniami ojca o tym wydarzeniu. Wybacz ojcze ! Byłem nie przygotowany,wstałem bąkałem coś nieskładnie. Powiedziała oschle -„Siadaj .Dzisiaj jestem przygotowany. Pragnąłbym oddać cześć zamordowanym naszym krewnym i przygotować referat o „Rzeżi Woli „bo o ile o Powstaniu Warszawskim coraz częściej się mówi,a jego uczestnikom oddaje się zasłużony hołd,to z róznych przyczyn przemilczało się ogromne ofiary ludności cywilnej wymordowanej przez Niemców w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku na Woli. Tylko jednego dnia wymordowano więcej cywilnej ludności Woli niż przez jeden rok na Majdanku,a masowo i systematycznie mordowano mieszkańców Warszawy przez
kilka sierpniowych dni. Na skalę „przemysłową” przestano eksterminacji w połowie sierpnia. Faktu tego nie dyktowały sprawy humanitarne,
epidemiologiczne czy tez strach i nawrócenie się oprawców,a raczej bojażń o rosnącą determinację walczących powstańców. Ustny rozkaz Hitlera z 01.08.1944 roku wydany Himlerowi ” Warszawa musi być zburzona. Każdego mieszkańca nalezy zabić,nie wolno brać żadnych jeńców. Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób ma byc stworzony zastraszający przykład dla całej Europy” obowiązywał do 17 stycznia 1945 roku do chwili
„Wyzwolenia Warszawy ” i nigdy nie był odwołany. Wyzwolenie Warszawy celowo wziąłem w cudzysłów,gdyż wyzwoliciele wkroczyli do opuszczonych zgliszcz. Warszawskich Robinsonów było w niej niewielu.kilku bądż kilkunastu . Dla nich zdobywcy zrobili zwycięską defiladę? O zbrodni ludobójstwa na Majdanku cały świat dowiedział się tydzień przed wybuchem Powstania Warszawskiego,o hekatombie mieszkańców Woli i Ochoty komuniści nie mówili przez lata nic. Musieliby ujawnić to o czym chcieli zapomnieć. Poprzestawali tylko, li tylko na skromnych,cenzurowanych obchodach rocznic wybuchu powstania,za każdym razem wtrącając trzy grosze o jego bezcelowości. Dixi et salvavi amnimam meam.
Po kądzieli rodowód nasz ma początek w Galicji na obecnych południowo- wschodnich obszarach Polski. Zastanawialiśmy się czy nie połączyć
tego faktu z kalendarium. Wyszedłby z tego całkiem niezły temat. Mianowicie w lutym przypada rocznica innej rzeżi – Rabacji Galicyjskiej. Według rodzinnych,jak do tej pory ustnych nie popartych aktami przekazów,podczas Rabacji nasz matczyny pradziad Jan schował się do pieca chlebowego przed przwszukującymi dwór rozszalałymi oprawcami. Póżniej w przebraniu chłopskim
salwował się udaną ucieczką . Zmienił nazwisko (prawdopodobnie ze Skowroński) na Skowron. Tym samym nie ułatwił nam dalszych poszukiwań naszych galicyjskich korzeni. Brniemy i gubimy sie w licznych domysłach. O rodzącym się narodowo-wyzwoleńczym Powstaniu Krakowskim i o zainspirowanym przez Austriaków bratobójczym kontr-powstaniu chłopskim istnieje dość pokażna literatura. Nie ma sensu przedrukowywać jej,przynosić i streszczać na zebraniu. Sam zryw chłopski nie przynosi chwały narodowi. Było minęło. Zastanawiamy sie jednak jak potrafią splatać się losy potomków kata
i potomków ich ofiar. Czytając literaturę opisująca Rzeż Galicyjską pośród chłopskich nazwisk dokonujących napadów,grabieży i mordów znajdujemy nazwiska podobnie brzmiące do nazwisk spokrewnionych z nami przez naszą prababkę Mariannę.Marianna wyszła za mąż za syna niemieckiego osadnika-naszego pradziadka i była teściową naszej matecznej babki Heleny z domu Skowron ( wnuczki Jana Skowrońskiego). Powiązania niemieckich liniii obocznych naszego pradziada z tłumieniem Powstania Warszawskiego nie doszukujemy się,aczkolwiek nie jest to wykluczone. O tym co mnie cieszy, a co smuci dałem wyraz w strofach w poprzednim felietonie ” Poławiacze pereł” zamieszczonym poniżej i nie chce powtarzać. Finita !
Nie wiemy co przygotujemy na lutowe spotkanie. Jeszcze się ahamy co wybrac. Jest tego trochę a skoro jest nas dwóch w ostatniej chwili możemy ciągnąc zapałki lub zagrać w marynarza. Na wyciągnięcie asa z reawa zostało mało czasu-zresztą nie potrafimy oszukiwać. Po cichu liczymy,że na lutowe spotkanie przyjdziemy tylko we dwóch,a starym rzymskim zwyczaiem tres facinut collegium.
embarras de choix –
Dixi et salvavi amnimam meam-< łac> powiedziałem i uspokoiłem swoje sumienie.
tres facinut Collegium – < łac> troje tworzy kolegium
Autor: bracia Sławomir i Jerzy
Ogłoszono wyniki konkursu dla dziennikarzy na najlepsze publikacje prasowe ,
audycje radiowe i programy telewizyjne prezentujące problematykę
dotycząca archiwów państwowych podległych Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych .
Laureatami zostali :
I miejsce-Anna Kolmer i Małgorzata Jurgiel z Polskiego Radia Szczecin za cykl pod
wspólnymym tytułem „Archiwum Trzech Państw”
II miejsce- DOROTA JUCHNOWSKA z POLSKIEGO RADIA KIELCE, za audycję p.t
———————————————————————————————
„Poszukiwania”
———————-
III miejsce- Jolanta Rudnik z Polskiego Radia Koszalin za audycję p.t. „Podróż w
przeszłość”
Gratulujemy Pani Dorocie Juchnowskiej !
—————————————————
Bardzo się cieszymy,że genealogia jest w ten sposób przekazywana słuchaczom.W tej audycji wystąpiły członkinie ŚTG ‚Swiętogen”
Iwona Pogorzelska i Kornelia Major.
Autor: Kornelia Major
Na ostatnim zebraniu ŚTG pożyczyłem od Pani Prezes książkę Andrzeja Szalewicza ” Rodopis Szalewiczów.Czy wszyscy pochodzimy od jednego przodka”.
Zawsze chętnie pożyczam i czytam tego rodzaju książki. Czytam je i śledzę,czy losy bohaterów w jakiś sposób nie krzyżują się z moimi korzeniami,bądż miejscem przebywania i zamieszkania moich przodków. Czytam je i przy okazji podglądam jak inni promują swoje korzenie. Sam noszę się z zamiarem opisania swojego rodowodu. Podpatruję,bo przykład chcę wziąć od najlepszych.Książki biograficzne i historyczne są dla mnie jak muzyka puszczana w eter. Siadam w fotelu i dostrajam się do częstotliwości autorów nadających na tej samej fali,a zapis drukarski pochłaniam jak muzyk nuty. Przed otrzymaniem do ręki książki najczęściej pada przypomnienie o jej terminowym zwrocie.Tym razem było inaczej . Zaskoczyło mnie retoryczne pytanie Pani Prezes,które w moich uszach zabrzmiało jak polecenie odrobienia pracy domowej. „Może napiszesz recenzję na jej temat ?”. No masz ! Nigdy tego nie robiłem. Tym bardziej,że wcześniej przekartkowałem książkę,zatrzymałem wzrok na stronie ze stopka wydawniczą. Figurowały na niej nazwiska trzech recenzentów z tytułami naukowymi,jeden z nich napisał słowo wstępne. Nie ! Nie ma mowy. Przeczytam,oddam,nie napiszę.
Po przyjściu do domu nalałem sobie lampkę koniaku i pogrążyłem się w lekturze. Po przeczytaniu kilku pierwszych stron wywodu pierwszych przodków autora zacząłem niespokojnie spoglądać ile stronnic pozostało do jej zakończenia, a zostało ich bardzo wiele. Kojarzyła mi się bajka I.Krasickiego ” Pieniacze”.
Po dwudziestu dekretach,trzynastu remisach,
Czterdziestu kondemnatach,sześciu kompromisach
Zwyciężył Marek Piotra : a że się zbogacił ,
Ostatnie trzysta złotych za dekret zapłacił.
Umarł Piotr,umarł Marek, powróciwszy z grodu:
Ten,co przegrał,z rozpaczy:ten,co wygrał,z głodu.
Tytuł bajki w porównaniu z treścią książki jest niefortunny. Sorry ! Pasuje do bajki,ale nie pasuje do książki. Skojarzyłem tą bajkę bo niemal cały opis pierwszych Szalewiczów stanowią akta rozpraw sądowych. Pierwsze strony książki i chronologicznie pierwsze dokumenty do których dotarł autor to wokanda dawnych litewskich sądów grodzkich. Nie chciałbym być posądzony
o prywatną niechęc do szlachetnie urodzonych. Sam ze strony ojcowskich babek doszukuję się domieszki tej krwi, z tym że różnica przodków jest na korzyść Szalewiczów. Protoplaści autora sądownie dochodzili swoich praw majątkowych czyniąc czasem ” pogróżki i pochwałki na zdrowie i życie ” bliżniego swego. O moich krewkich szlachetkach mówiono ” Jedziesz na Mazury – zacznij pisać testament „.
Ups ! Wpadłem w pułapkę stereotypu ukazywania polskiego szkachcica powielanego przez całe stulecia. Autorzy piszący o polskiej szlachcie nie zawsze byli obiektywni.
Pal licho cudzoziemców : podróżników ,dyplomatów ,kupców, którzy pod wpływem wygarbowania im skóry przez bandy różnej maści rabusiów lub pod wpływem wywróconego na niewygodnej ,wąskiej i błotnistej drodze ich powozu,zabłocenia butów i swych sukien pisali o narodzie barbarzyńskim i o ziemi godnej płazów nie ludzi.
Oni zazwyczj za swoje niepowodzenia obarczali wszystko i wszystkich.
Do opisu krainy białych niedżwiedzi i wyjących głodnych wilków dołączyli we Francji zwolennicy króla Henryka Walezego,który dla zdobycia korony Francuskiej po trzech miesiącach panowania na polskim tronie potajemnie opuścił Polskę i którego polska szlachta za jego daleko idące reformy ukracające ich przywileje tudzież za dewiacje seksualne króla nie dopuściła do jego powrotu na tron Polski. Nie przyniosły chwały przedrozbiorowej Polsce dzieła pisane na zamówienie za pieniądze pochodzące z kiesy Cesarzy Niemiec,Austrii i Carycy Katarzyny. Powielał ten stereotyp Voltaire chcąc przypodobać się Katarzynie II z którą prowadził ożywioną korespondencję.
Zdawał sobie sprawe,że opisując nastroje społeczeństw Zachodniej Europy dawał pozwolenie do rodzących się przyszłych planów rozbiorowych Polski. (otwarcie pisał,że nie widzi miejsca Polski pośród cywilizowanych narodów Europy). Na długo w świadomości wszystkich narodów, w tym także w umysłach Polaków, pozostał obraz szlachty wykreowany przez zbiurokratyzowane urzędy zaborców. Do dzisiaj w świadomości naszych sąsiadów tkwi obraz ” Polskich Panów”- tak pogardliwie komuniści nazywali wszystkich Polaków,którzy nawet nie będąc szlachcicami,czy dziedzicami utrzymyawali się z pracy na roli i których jedynym grzechem było to,że potrafili z tej pracy wiązać koniec z końcem. Na długo przed zagarnięciem naszych wschodnich ziem we wrzesniu 1939 roku, rozniecali antypolskie nastroje nacjonalistyczne wśród Ukraińców,Litwinów,Białorusinów na Kresach, O powojennej komunistycznej edukacji dzieci i młodziezy już nie wspomnę.
Czym różnił się polski szlachcic od zagranicznych wielmożów i jak ta warstwa społeczna była kochana przez własne narody we Francji pokazała Rewolucja Francuska, a w Rosji Rewolucja Pażdziernikowa, dziesiątkując w przypadku tej pierwszej, a całkowicie eliminując w przypadku tej drugiej swoich wysoko urodzonych. Tymczasem w Polsce był tylko jeden lokalny o małym zasięgu terytorialnym przypadek krwawego rozprawienia
się z ” ciemiężycielami i krwiopijcami” – Rzeż Galicyjska, a i ta w głównej mierze była inspirowana przez austraickiego zaborcę,by nie dopuścić do rodzącego się powstania narodowego.
Wracając do lektury książki. W końcu co miał napisać o pierwszych przodkach autor mając tylko i aż tylko akta sądów. Przeczytałem całość. Wraz z ubywaniem szlachetnego płynu w kieliszku przybywało przeczytanych stronic i pozytywnych wniosków. Nie podejmuję się recenzji książki . Jest dobrze napisana i obroni się sama. Najtrafniejsze i najcenniejsze sa krótkie oceny w jednym zdaniu zamykające wszystko,toteż wyżej wspomniani recenzenci książki na jej końcu mogliby napisać : cum laude.
————-
Ja skoro zacząłem bajką,to skończę fragmentem innej bajki tego samego autora ” Słowik i szczygieł ” Pasuje do całości wkładu włożonego w napisaniee „Rodopisu Szalewiczów „. Jego autor mógłby powiedzieC :
Co mi dała natura , wypełniam to wiernie.
Lepiej krótko, a dobrze, niż długo , a miernie.
cum laude (łac) Z pochwałą- dawna formuła umieszczana na dyplomach ukończenia uczelni i przy ocenach prac dyplomowych i tp.Dziś nie używana.
————-
Autor: jaduzy
Pisząc do Świętokrzyskiego Towarzystwa Genealogicznego” Świętogen”
i zasypując nas licznymi pytaniami dotyczącymi Twoich przodków,trafiłeś pod właściwy adres…..
Tak mógłby wyglądać początek odpowiedzi na e-mail młodzieńca,
nadesłany na adres Prezesa ŚTG”Świętogen”w Kielcach. Jego treśc była omawiana na ostatnim comiesięcznym spotkaniu ŚTG celem wyłonienia osoby z naszego kręgu będącej jak najbliżej tematu , oraz zajmującej sie parafiami interesującymi nadawcę. Nie zdradzę tajemnicy korespondencji. W statucie większości towarzystw w tym i naszego kola jest propagowanie i krzewienie wiedzy genealogicznej,oraz promowanie regionu.
W zakresie propagowania i krzewienia mieści się także pomoc wszystkim,którzy zwracaja się do nas z apelem o radę. Piszcie,pytajcie,dzielcie się z nami swoimi spostrzeżeniami. Pewne jak w banku macie,że korespondencja zostanie przeczytana i w regulaminowym czasie dostaniecie na nią odpowiedż.
Młody Kolego Genealogu!….To dopiero początek listu,ale co dalej ?
Nie zazdroszczę Pani Prezes. Ja jestem w komfortowej sytuacji,nie muszę odpisywać na korespondencję. Uczę się jeszcze. Czasami jak nowicjusz na swych błędach. Nie mam gotowej recepty na genealogię i obym nie musiał na starość uczyć cudzych dzieci. Przyznam,że boję sie tego jak ognia.
Obawiam się, że moje rady odniosą odwrotny skutek i zamiast dawać przykład zniechęcą do uprawiania genealogii. Poza wykutymi instrukcjami z vademecum”Co każdy zaczynający przygodę genealogiczną wiedziec powinien”-niewiele mam do powiedzenia. Wydaje mnie się że w tym zakresie wszystko lub prawie wszystko jest powiedziane i napisane przez osoby kompetentne. Nowicjuszom polecam lekturę i odsyłam do ABC dla początkujących oraz do licznych podręczników. Co do technicznej strony zagadnień też nie mam gotowych recept. Na co dzień w pracy obowiązują mnie praktyki 5S -selekcja
systematyka,sprzątanie,schludność i samodyscyplina. Z marnym skutkiem walczę o to by żona nie wymagała ode mnie tych zasad w domu. Czy 5S zdadzą egzamin w genealogii ? Segregując zapiski i sprzątając po sobie biurko lub komputerowe notatki można w sposób nieodwracalny pozbyć się rzeczy niezbędnych w przyszłości. Systematyka i schludność też zdadzą się psu na budę. W końcu abnegacja to tez sposób na życie. Nic się nie stanie gdy do archiwum pójdę i przesiedzę w dżinsach i koszuli flanelowej. Systematyka ? Porzucamy poszukiwania by po czasie powrócić do nich ze zdwojoną siłą. Samodyscyplina też nie ma zastosowania w genealogii. Nie ma się co jeszcze bardziej nakręcać. Zawodowca dycyplinuje zysk,a amatora w karby bierze pasja. Starzy i zaawansowani wyjadacze mogą sobie pozwolić na
5BB- szukaj,buduj,burz,zmieniać programy,dodawać nowe gałązki,stawiać wszystko na głowie. Jedno co mogę radzić nowicjuszom to z uporem dziecka zadawanie jak najwięcej pytań. Na początek sobie samemu. Dopiero gdy na któreś z pytań nie jesteście w stanie znależć odpowiedzi w dostępnych,
licznych poradnikach śmiało pytajcie starszych. Wybór osoby którą
poprosicie o pomoc też nie pozostawiajcie przypadkowi. W internetowym gąszczu zwiększycie prawdopodobieństwo otrzymania odpowiedzi gdy adresata wskażecie palcem. Tylko na Boga nie wskazujcie na mnie. Ja znam tylko początek i postscriptum listu. Aby nie było to post factum i dictum acerbum,od niego w zasadzie należało by wszystko zacząć. Jeszcze przed przeczytaniem vademecum.
PS.
Młody Pasjonacie !
Zanim rozpoczniesz przygodę genealogiczną proponuję Ci test. Na chwilę zamknij oczy i postaraj wyobrazić sobie swoje drzewko. Jeżeli przymkniesz powieki i na tle błękitu nieba oczami wyobrażni zobaczysz zamiast postaci przodków drzewo obsypane pięknym kwiatem – daj sobie spokój, w przeciwnym razie czeka cię ciężka praca pszczoły zapylającej ten kwiat. Od chwili postanowienia uporządkowania swych korzeni jesteś stracony dla kolegów. Od tej pory coraz mniej czasu będziesz poświęcał im i codziennym zajęciom. Odwrotnie proporcjonalnie czas Twój będzie wypełniała pasja. Pozostaje cierpliwość,wyrzeczenia i tropienie. Zadawaj jak najwięcej pytań. Także i sobie.Pamiętaj jednak o jednym. By mieć pewność, że dostaniesz satysfakcjonującą Cię odpowiedż na zadane pytania nie wystarczy wskazać kompetentnego adresata, wcześniej nalezy przemyślec i sformułować pytania.
Wtedy przekonasz się,że z pasjonatem można rozmawiac godzinami bez końca.Jeżeli po zamknięciu oczu zobaczysz konkretne osoby i zarys swego drzewka to znak, że niebo Ci sprzyja,a Twoi przodkowie nie przewracają się w grobach. Nieważne jakiego programu komputerowego użyjesz do jego rysowania.Wszystko masz w głowie. Witaj wśród nas.
Autor: jaduzy
CZASY-MIEJSCA-LUDZIE autor ; Helena z Jaczynowskich Roth
————————————————————————–
To wspomnienia z kresów wschodnich. W opisach mnóstwo znanych osób , tradycji , podróży ,tło historyczne takie jak postrzega autorka okraszając tekst licznymi anegdotami. Jak każda dobra książka przydatna genealogom zawiera równiez indeks nazwisk. Polecam.
SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KRAJOZNAWCÓW KIELECCZYZY- pod redakcją dr.Andrzeja Rembalskiego
—————————————————————-
Biografię wydano dla upamiętnienia 100 rocznicy powstania w Kielcach Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego 1908- 2008 r.
W książce starannie przygotowane życiorysy -w większości ze zdjęciami, notki biograficzne,indeks nazwisk.
Autorzy zapowiadają dalszy ciąg tego opracowania,gdyż jeszcze nie dotarli do wszystkich życiorysów. Będziemy z niecierpliwościa czekać na dalszy ciąg słownika.
Wydawnictwo Literackie przygotowalo nam prezent pod choinkę -książkę
Marii ze Zdziechowskich-Sapieżyny pt.
– MOJE ŻYCIE MÓJ CZAS –
—————————————
Wspaniałe wspomnienia i los dzielnej kobiety osnute jak nicią pajęczą za którą coś jeszcze skryła. Coś nie dopowiedziała,a jednak wszystko układa się
i rozwija nam się piękne drzewo genealogiczne.
A jakie umiłowanie Ojczyzny !
Autorka na końcu książki /str.478/pisze ” Było mi bardzo ciężko przebywać poza krajemi wróciłabym nawet wtedy,gdyby dalej istniała PRL….Napewno nie zostałabym nigdzie indziej.” Czyli powrót do korzeni.
UWAGA!
Super nowość dla amatorów genealogii -to wydanie książki
Andrzeja SZALEWICZA – RODOPIS SZALEWICZÓW-Czy wszyscy pochodzimy od
——————————————————————————————–
jednego przodka.
————————
To dla nas wspaniały przykład do napisania dziejów własnej rodziny.
Autor nie tylko badał dzieje własnej rodziny,ale tez ludzi noszących to nazwisko i zupełnie nie mających współnych korzeni .
W książce autor oprócz rodzinnych opowieści,historii -zamieścił tablice genealogiczne,wykazał olbrzymi zasób zgromadzonego materiału żródłowego.
Na końcu ksiązki indeks osób . Swietnie się czyta.
Ostatni mazur- Andrew Tarnowski / za opublikowanie sekretów
————————————————————————————
rodzinnych został wykluczony ze Związku Rodu Tarnowskich/
————————————————————————–
Czarny Ogród – Małgorzata Szejnert /autorka ukazuje magię Śląska
————————————————————————————–
na który ściągają całe rodziny z najodleglejszych zakątków
Polski. Dla Genealogów nie tylko losy wielu pokoleń,ale
indeks nazwisk- może kiedyś osób zaginionych ? /
Maria Malatyńska – Ucieczka do przodu- Jerzy Stuhr od A do Z w wywiadach
———————————————————————————————–
Marii Malatyńskiej.
——————————
Przepytywany przez Marię Malatyńską Jerzy Stuhr -opowiada
o swojej pracy,poglądach,róznych życiowych przypadkach-
jak zwykle z humorem.
To Maria Malatyńska przed laty w I wywiadzie
z Jerzym Sthurem nazwała go aktorem pokolenia.
Tak się stało,autorka już wtedy odkryła nam wybitną
postać ze świata aktorskiego mającą swoiste podejście
do czasów w jakich żyje. Książkę tą należy przeczytać
i zastanowić się nad sztuką życia kreowaną przez Jerzego
Sthura,a wspaniale opisaną przez Marię Malatyńską.
Jerzy Stuhr – Stuhrowie – Historie Rodzinne-
————————————————————-
„Dzieje rodziny Sthurów sięgają siedemnastego wieku
Europejskie korzenie prowadza do Dolnej Austrii.”
Do Krakowa przywędrowali w latach siedemdziesiątych XIX
wieku.
LIBER CHAMORUM – Walerian Nekada Trepka
NEKROLOGI „Kuriera Warszawskiego” -opracował Andrzej Tadeusz Tyszka
T.I 1821-1845:T-II 1846-1852; T-III 1853-1858
KSIĘGI METRYKALNE Kościołów Radomskich ;
T-I Kościół Św. Jana Chrzciciela 1591-1637 /śluby/
T-III Kościół Św. Wacława 1655-1700, /śluby/
T-III Kościół Sw. Jana Chrzciciela 1637-1660 / chrzty/
T-IV Kościół Sw. Wacława 1636- 1696 /chrzty /
T-V ” ” ” 1697-1712 /chrzty/
T-VI Kościół Św. Jana Chrzciciela 1661- 1677 /chrzty/
Regestry z Metryki Koronnej do dziejów powiatów : opoczyńskiego,radomskiego,stężyckiego z lat 1574- 1795
Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy
w Koronie 1783 – 1784
Tadeusz Stolarski -Znani i Nieznani Ziemi Włoszczowskiej
Włoszczowskie Zeszyty Historyczne /komplet/a w nich np:
Indeks,opisy niektóre nagrobki z Cmentarza Parafialnego we Włoszczowie.
Mnóstwo ciekawych artykułów.
Andrzej Wodziński opisuje jak 11 wrzesnia 2001 r. znalazł w łódzkiej Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej księgi metrykalne między innymi Kurzelowa i jak bezskutecznie podjął interwencję w Archiwach ,aby trafiły na właściwe miejsce.
” Korzenie „- to kwartalnik historyczny – mnóstwo wiadomości genealogicznych ,ale też księgi ludności, wspomnienia, słowniczki-nie tylko z Kamienicy Polskiej.
Rodzina i Gospodarstwo Domowe na Ziemiach Polskich w XV – XX wieku-pod red. Cezarego Kukli
Wymienione wyżej poz. są w mojej prywatnej bibliotece i udostępniam je tylko członkom naszego stowarzyszenia.
Autor: Kornelia Major
